पुन्हा एकदा Grand canyon बघण्यासाठी आज उत्सुक होतो. हॉटेल मधला तोच ब्रेकफास्ट नको म्हणून Route 66 वरच्या एका कॅफे मध्ये थांबून खायला घेऊ आणि पुढे जाऊ असं ठरवलं. चेक आऊट करून निघालो. एक जाणवलेली गोष्ट म्हणजे चेक आऊट करताना रिसेप्शन वरचं कुणीही तोंडदेखलं सुद्धा How was your stay? किंवा Hope you enjoyed your stay असं काहीही विचारत नव्हतं. Las Vegas मधल्या hotel मध्येही हाच अनुभव होता. किल्ल्या द्या आणि निघा असा व्यवहारी मामला होता.

ठरल्या प्रमाणे त्या cafe मध्ये गेलो. सँडविच, मफिन असे काही पदार्थ घेतले. तिथे बसूनच खाणार होतो पण सगळं take away boxes मध्येच आलं. चवबदल म्हणून ठीक होतं. बाहेर बर्फ बराच वितळलेला दिसत होता. थोडं उन यायला सुरुवात झाली होती. Grand canyon मध्ये आधी जे पॉईंट्स पाहिले, त्यापेक्षा वेगळा रूट आता बघू असं ठरवलं होतं. त्याप्रमाणे तासाभरात तिथे पोचून गाडी पार्क केली. याच ठिकाणी एक ट्रेन स्टेशन पण आहे. तिथून चालत जाऊन बस स्टॉप पाशी आलो. इथे प्रत्येक वेगवेगळ्या रूट साठी शटल बसेस आहेत, दर १० ते १५ मिनिटांनी त्या बस येतात. हवं त्या स्टॉप वर आपण उतरू शकतो आणि पुन्हा नंतरच्या बसने पुढे जाऊ शकतो. ही सोय अतिशय उत्तम आहे. फक्त रांगेत थोडा वेळ थांबावं लागू शकतं. पहिल्या ठिकाणीच मोठी रांग होती, त्यामुळे पहिल्या बस मध्ये आमचा नंबर लागला नाही.

पुढच्या बस मधून मग निघालो. रस्त्यात पुन्हा काही प्राणी दिसले. एक दोन पॉईंट गेल्यावर मग उतरलो. खाली पाहिलं तर दूरवर Colorado River दिसत होती. ते डोंगर, दऱ्या आणि खोलवर दिसणारा पाण्याचा लहान तुकडा, जो फक्त तसा लहान भासत होता, प्रत्यक्षात ती नदी मोठी आहे. आम्ही जिथे होतो तिथून साधारण मैलभर खोल आणि तेवढीच दूर ती होती. एक geological museum पण पाहिलं, जिथे त्या डोंगरातल्या प्रत्येक खडकांच्या लेअर बद्दल माहिती होती. साधारण २ कोटी वर्षांपूर्वीचा इतिहास असलेला हा सगळा निसर्ग, त्या लाखो वर्षात ही नदी कशी ते दगड कापत गेली आणि त्यातून या दऱ्या कश्या तयार होत गेल्या, तिथे दिसणाऱ्या प्रत्येक दगडांचे प्रकार, कोणते किती जुने आहेत आणि या सगळ्यातून Grand canyon कसा तयार होत गेला हे अचंबित करणारं आहे.

प्रत्येक point वर उतरून तिथलं दृश्य अनुभवत पुन्हा बसने पुढे जात होतो. कधी नदी दिसते, कधी नदीचे दोन सेक्शन दिसतात, कधी नदी दिसतच नाही, तपकिरी करड्या रंगांच्या विविध छटा डोंगरात दिसतात. या सगळ्या पॉइंट्स रूट वर पायी जाण्यासाठी पण चांगली सोय आहे पण थंडी बरीच होती म्हणून आम्ही बसनेच जात होतो. काही खाली उतरून करायचे ट्रेक आहेत, त्यातले काही सोपे तर काही अनुभवी लोकांनीच करावे असे आहेत. आम्ही त्याबाबतीत अनुभवी नाही, इथे आम्ही लहान मोठे ट्रेल नेहमी करतो, पायी फिरायला खूप आवडतं, कदाचित एखादा सोपा ट्रेल थोडा जमला असता, पण या ट्रिप मध्ये तो मुख्य मुद्दा नव्हता, तेवढ्या फिटनेस तयारीने आलो नव्हतो आणि हवामान पण तसं नव्हतं. पण या विविध पॉईंट्स वर फिरत जे काही सगळं दिसलं, ते सगळं अप्रतिम होतं.

असे stop घेत शेवटच्या पॉइंट पर्यंत आलो. तिथे काहीतरी खायची सोय असेल असं वाटलं पण चॉकलेट शिवाय बाकी काही नव्हतं. Hot chocolate घेतलं तेही खूप गोड होतं. तिथून मग बसने पुन्हा पहिल्या स्टॉप वर, जिथून सुरुवात केली होती तिथे आलो. इथे नीट खायची सोय होती, चांगलं मेक्सिकन फूड मिळालं. ते खाऊन मग Souvenir Shop मध्ये गेलो, मॅग्नेट घेतले आणि मग पुढच्या प्रवासा साठी निघालो. त्याच वेळी grand canyon train स्टेशन मध्ये उभी होती आणि ती निघाली. रिकामीच दिसत होती. आम्ही फोटो काढले. त्यावर सृजन म्हणाला की तुम्ही दोघं एवढे excite का झाले? आपल्या कडे अश्या कित्येक ट्रेन दिसतात. मुद्दा बरोबर होता, पण म्हणूनच तर ते विशेष होतं.

आता गाडीत बसून पुढचा लांब प्रवास होता. तरी जाता जाता नवीन काही पॉईंट्स दिसले तर थांबायचा मोह होत होता. आणि प्रत्येक वेळी खरंच उतरलो ते बरं झालं असं वाटत होतं. अजून काहीतरी नवीन दिसायचं. निवांत प्रत्येक जागा शांततेत बघायला अजून दोन दिवस तरी असायला हवेत, पण जेवढा वेळ मिळाला तेवढाही ठीक होता. दुपारचे चार वाजून गेले त्यामुळे आता मात्र खरंच Grand canyon बाहेर पडलो.

आता हा प्रवास अजूनच वेगळा होता. थोड्याच वेळात रस्त्यात मातीची उंच ढेकळं, त्यांना डोंगर म्हणता येणार नाही, पण तरी जरा उंच असे दिसायला लागली. आपण परग्रहावर आहोत असं वाटत होतं. रस्त्यात काही ठिकाणी Native American jewllery च्या पाट्या दिसत होत्या, मोठं दुकान वगैरे नाही, आपल्याकडे गावाकडचे बस स्टॉप असतात आणि तिथे शेजारी शेव फाफडा चहाची दुकान असतात तश्या जागा होत्या. पण नुसत्या पाट्या होत्या, ना तिथे लोक होते ना वस्तू. बाकी तसा विराण भागातून प्रवास. खरं तर थोड्या वेळाने अशा रस्त्यांवर उदास वाटायला लागतं, हे आम्ही आइसलँड मध्येही अनुभवलं होतं, ते सगळं वेगळं, छान असलं तरीही लोकवस्ती काहीच नाही, हिरवळ अगदी कमी, कुठे फुलं नाही की शेती नाही यामुळे प्रवास एकाकी वाटायला लागतो. त्याच वेळी रेंज पण बरी नव्हती त्यामुळे गाणी लावता येत नव्हती. त्यातून हा पूर्ण रस्ता फार वरखाली होता, सारखी गाडी हिंदकळत होती. एकही व्हिडिओ नीट येत नव्हता.

पण हे सगळं अगदी थोडाच वेळ वाटलं. कारण पुन्हा lansacape बदलून लाल मरून रंग वाढला, सूर्यास्ताची पण वेळ झाली आणि पुन्हा गाड्यांची रहदारी वाढली. आता आजुबाजूला दगड, डोंगर सगळ्यात प्रत्येक त्याचा थर वेगळा दिसत होता. हे अगदी युनिक होतं. याचं नेमकं वर्णन करणं फार अवघड आहे, फोटोत सुद्धा तेवढं येत नाही, पण पुढच्या तीन दिवसात हे सगळं जवळून बघितलं तेव्हा नीट फोटो येतीलच.

Page हे गाव Arizona राज्यात असलं तरी ते Utah राज्याच्या बॉर्डर जवळ आहे. या दोन राज्यात एक तासाचा वेळेचा फरक आहे. त्यामुळे काही वेळा गुगल गल्लत करून Utah मधली वेळ दाखवतो. आमच्या नेव्हिगेशनने हाच गोंधळ घातला, त्यामुळे पोचण्याची वेळ एक तास उशीराची दाखवत होता, मग गुगलनेच खरी वेळ सांगितली. तिथे पोचलो तेव्हा अंधार झाला होता. हॉटेल बाहेरून छान वाटत होतं. चेक इन केलं, ग्राउंड फ्लोअर वरच खोली होती. किचन आणि सगळ्या सोयी होत्या. आता सोबत आणलेले पोहे उपमा खाऊ असं आम्ही ठरवलं. त्याच वेळी एकदम जोरात एक आवाज आला. त्या आवाजाने मी पण किंचित घाबरले, पण सृजन फार घाबरला आणि मला येऊन बिलगला. पुन्हा नेमके काही लोकांचे पळण्याचे आवाज आले, काहीच नसेल असं वाटत असलं, लहान मुलं असतील असं वाटलं तरी अशा वेळी भीती वाटलीच. कुठे काही झालं असेल का अश्या शंका मनात आल्याच. रिसेप्शन वर कॉल करून विचारलं, तिने सगळं ओके आहे असं सांगितलं. मग सृजन शांत झाला. थोडं खाल्लं, प्रवासाने फार थकलो होतो त्यामुळे झोपेची नितांत गरज होती. आता पुढचे तीन दिवस इथे मुक्काम होता आणि ट्रिप मधलं सगळ्यात आवडलेलं गाव हे ठरलं. ते का हे पुढच्या भागांमध्ये कळेलच.

मधुरा देशपांडे - शेंबेकर

०६-०५-२०२५