तंत्रज्ञानाच्या दृष्टीने अत्यंत ऐतिहासिक आणि महत्त्वाचं मानलं जाणारं कोलोरॅडो नदीवर असलेलं हे धरण. सकाळी निवांत उठून निघालो. वेगास पासून अर्ध्या तासाच्या अंतरावर हे धरण आहे, तिथे पोचलो, आधी गाडीची सुरक्षा तपासणी झाली, जी नावालाच होती. पार्किंग मध्ये गेलो तेव्हा cash दिली तर चालेल हे पहिल्यांदा पाहिलं, नाहीतर सगळीकडे कार्डच होते. गाडी पार्क करून त्यांच्या visitor center कडे गेलो. त्यांचे काही टूर आहेत ज्यात पॉवर प्लॅन्ट आणि धरणाचा परिसर दाखवतात. दोन पैकी जी लगेच होती ती बुक करून आम्ही निघालो. आधी एक लहान पाच मिनिटांची फिल्म दाखवली गेली. मग पुढे लिफ्टने जाऊन धरण कसं बांधलं गेलं, काय अडचणी आल्या, त्यातून काय फायदे झाले वगैरे सांगितलं. ही टूर ठीकच होती, वाईट नाही पण खास पैसे भरून केली नाही तरी चालू शकेल. इथून पुढे एक पूल लागतो, खरंतर दोन पूल आहेत एक जरा पुढे आहे, या दोन्ही ठिकाणी टूर शिवाय जाता येतं, इथे काही प्रवेश शुल्क नाही. त्यावरून आपण पायी Arizona राज्यात प्रवेश करतो, अलीकडे Nevada आणि पलीकडे Arizona असं. धरणाची भिंत, तिथला अजून एक पूल हे सगळं प्रचंड मोठं आणि बघण्यासारखं आहे. Switzerland मध्ये एका ठिकाणी असंच धरण आहे, जे हूवर Dam सारखं आहे, तिथे गेलो होतो तेव्हा हूवर बद्दल माहिती शोधून वाचली होती, तो प्रत्यक्ष बघण्याचा योग आला. त्या काळात अत्याधुनिक यंत्रणा आणि हजारो लोकांचे अविरत कष्ट (वर्षातून फक्त दोन दिवस सुट्टी होती कामगारांना आणि ठरवलेल्या वेळेच्या २ वर्ष आधी काम पूर्ण केलं गेलं) याचं हे रूप.

हे सगळं बघून मग तिथल्या कॅफे मध्ये गेलो. इथेही पर्याय खूप नव्हतेच. खायला घेऊन बाहेर बसलो, तेव्हा आजूबाजूचे दोन तीन टेबल जर्मन लोकांनीच भरलेले होते. त्यातले काही नंतर निघाले, एक ग्रुप होता शेजारी, सुमेध सध्या ज्या ठिकाणी कामानिमित्त जातो, त्याच गावातला तो माणूस होता. त्यावरून मग त्यांच्याशी गप्पा झाल्या. भारतीय चेहरे आणि अचानक जर्मन बोलतात, तेव्हा समोरच्याच्या चेहऱ्यावर पहिल्यांदा जे काही भाव असतात, ते बघण्यात पण गंमत असते. एरवी इथे जर्मनीत त्यात काही विशेष वाटत नाही, पण बाहेरच्या देशात जाणवतं.

आता गाडी पण परत द्यायची होती म्हणून तिकडे गेलो. गाडी परत देऊन टॅक्सीने पुन्हा हॉटेल वर परत आलो. सृजनने स्विमिंग पूल मधली हौस भागवली. आम्ही पुन्हा बॅग भरून ठेवल्या. हे हॉटेल फारच छान होतं. या पूर्ण ट्रिप मधली गंमत म्हणजे, एकूण चार हॉटेल मध्ये राहिलो, त्यात दोन ठिकाणी आम्हाला फ्लोअर वरची पहिली रूम मिळाली आणि दोन ठिकाणी शेवटची, टोकाच्या फक्त.

ट्रिप आता संपत आली होती, ट्रिप संपण्याचं वाईट वाटत असलं तरी घरची आठवण पण येत होती. पहाटे चार वाजता टॅक्सी बुक करून ठेवली होती. त्यामुळे तसे भरपूर अलार्म लावून झोपलो. पण अलार्मच्या आधीच जाग आली, तयार होऊन बॅग पुन्हा एकदा चेक केल्या आणि खाली आलो. टॅक्सी आलीच होती. या टॅक्सीत मागे एक डिव्हाईस होता ज्यावर काही गेम होते. योग असे की त्यावर जर्मन भाषेबद्दल क्विझ सुरू होते. सृजनला मजा वाटली आणि ते खेळतच आम्ही विमानतळावर पोहोचलो.

विमानतळावर भरपूर गर्दी होती. सिक्युरिटी मध्ये आमची एक बॅग बराच वेळ आली नाही, पलीकडच्या बाजूला गेली होती. काहीच तसं कारण समजत नव्हतं, सगळ्या बॅग आम्ही सोबत ठेवल्या होत्या. असे बॅग अडकलेले बरेच जण होते, एकेक होत आमचा नंबर आला तेव्हा तो माणूस म्हणे की पुन्हा द्या, बहुतेक स्कॅन झाल्या नाही काही बॅग आमच्याकडून आणि मग बॅग काहीही प्रॉब्लेम न होता पुढे आली. हसावं की रडावं समजेना, उगाचच या गोंधळात अर्धा तास गेला होता.

लोक पहाटे पहाटे निघेपर्यंत पुन्हा विमानतळावर कॅसिनोवर नशीब आजमावून बघत होते. गेट वर आलो, तिथे काहीतरी खायला बघू ठरवलं तर शाकाहारी पर्याय काहीच नाही, चिकन सँडविच वगैरे सुद्धा नाही. पहिल्या विमानात food inclusive नव्हतं, त्यामुळे आम्ही थोडा खाऊ सोबत ठेवला होता. तरी खाण्याचे इतके कमी पर्याय बघता, इतकी वर्ष Frankfurt Airport ला ठेवलेली नावं परत घेतली
जर्मनीतल्या बेकरीत मिळणाऱ्या असंख्य पदार्थांची आठवण आली.

Vegas to Montreal विमानात मात्र गर्दी नव्हती. आम्ही तिघं तीन सीट वर बसलो होतो. विमान उडालं, अमेरिकेला बाय बाय केलं. बराच वेळ खालची कोलोरॅडो नदी आणि तिचे असंख्य कॅन्यन दिसत होते. कॉलोराडोच्या वळणांवर झालेला प्रवास अविस्मरणीय ठरला होता.

Montreal मधे उतरलो तेव्हा पुन्हा प्रचंड गर्दी होती. पण मग Frankfurt साठी वेगळ्या रस्त्याने जायचं होतं, तिथे पासपोर्ट आणि बोर्डिंग कार्ड चेक झाले आणि खायला शोधायला लागलो. खूप भूक लागली होती, खाऊन कॉफी घेऊन जरा बरं वाटलं. अजून सात तास प्रवास बाकी होता. Frankfurt कडे जाणारं विमान निघालं, आता एकही सीट रिकामी नव्हती. आम्हाला प्रचंड झोप येत होती, थोडा वेळ झोप, मग खाणं, मग झोप टाळायला स्क्रीन असं करत प्रवास झाला. आमच्या शेजारची मुलगी बहुधा भारतीय होती, पण तिने पूर्ण वेळ Sweatshirt Hoody घुंघट पेक्षा जास्त डोक्यावरून ओढलं होतं मला काही फरक पडणार नव्हता पण तरी गंमत वाटली.*mosking*

जर्मनीत उतरलो तेव्हा चेहऱ्यावर थकवा ओसंडून वाहत होता. येऊन पुढचे दोन दिवस भरपूर झोप काढली. ९ तासांचा फरक चांगलाच जाणवत होता. इस्टर सुट्ट्या संपल्या, सोमवार पासून पुन्हा शाळा, ऑफिस, डबे हे सगळं सुरू झालं आणि त्यात जमेल तसा वेळ काढून मी लिहायला सुरुवात केली.
तसा हा शेवटचा भाग, पण सगळ्याचा आढावा म्हणून अजून एक शेवटचा लेख येईल, त्यामुळे क्रमशः :)

मधुरा देशपांडे - शेंबेकर
२०-०५-२५