Williams हे Route 66 वर असलेलं एक गाव, जिथे आमचा पुढचे दोन दिवस मुक्काम असणार होता. आम्ही तिथे जाताना आधी Vegas जवळ असणाऱ्या Hoover Dam बघून मग पुढे Grand canyon ला जाणार होतो. पण हवामानाचा अंदाज बघितला तर Grand canyon मध्ये थंडी वाढत होती, दुसऱ्या दिवशी पाऊस दाखवत होता. मग Hoover Dam नंतर करू, आज सरळ Grand canyon पर्यंत जाऊ असं ठरवलं. सकाळी लवकरच उठून निघालो.
पुढचा दिवस उगवला तो बर्फ घेऊनच. सकाळी उठून बाहेर पाहिलं तर थोडा थोडका नाही, भरपूर बर्फ पडत होता. नाश्ता करायला गेलो तर या हॉटेलने अजूनच निराशा केली. पुन्हा प्लास्टिक कटलरी, तेच मोजके पदार्थ आणि मुख्य सगळ्यासाठी अतिशय कमी जागा. बाहेर त्यांच्या आवारात एवढी निवांत जागा होती, मग ही ब्रेकफास्ट रुम एवढी लहान का? तिथे प्रचंड गर्दी झाली होती. गर्दीच्या वेळी थोड्या प्रमाणात हे इतरत्रही अनुभवलं आहे, पण हे नक्कीच त्यापेक्षा जास्त त्रासदायक होतं. कसंबसं थोडंसं खायला घेऊन एक टेबल शोधून बसलो. आता स्नो असेल तर काय करता येईल यावर विचार केला.
पुन्हा एकदा Grand canyon बघण्यासाठी आज उत्सुक होतो. हॉटेल मधला तोच ब्रेकफास्ट नको म्हणून Route 66 वरच्या एका कॅफे मध्ये थांबून खायला घेऊ आणि पुढे जाऊ असं ठरवलं. चेक आऊट करून निघालो. एक जाणवलेली गोष्ट म्हणजे चेक आऊट करताना रिसेप्शन वरचं कुणीही तोंडदेखलं सुद्धा How was your stay? किंवा Hope you enjoyed your stay असं काहीही विचारत नव्हतं. Las Vegas मधल्या hotel मध्येही हाच अनुभव होता. किल्ल्या द्या आणि निघा असा व्यवहारी मामला होता.
आमच्या हॉटेल समोरच एक Glenn Canyon Dan Overlook अशी जागा आहे हे आम्ही वाचलं होतं. अगदी पायी चालत जाऊन पाच मिनिटांच्या अंतरावर. तिथे गेलो आणि सगळे लाल दगड दिसायला लागले. त्या रेषा रेषांचे, प्रत्येक थर वेगळा दिसूनही एकरूप झालेले दगड, त्याच दगडांचे डोंगर आणि त्यावरून उतरून गेलं की खाली पुन्हा दिसणारी कोलोरॅडो नदी, तिच्यावर बांधलेलं Glenn Canyon धरण, आणि त्यातून तयार झालेला Lake Powell असा सगळा तो परिसर, raw Nature. सगळी मोकळी जागा होती त्या परिसरात फिरायला, एक जागा वगळता कुठेही कठडे नव्हते, नदी प्रचंड खोल होती पण तरी सुरक्षित राहून बहुतांशी जागांवर जाता येत होतं.
पार्श्वभूमी - गेली १२ वर्ष जर्मनीत वास्तव्य असल्यामुळे जर्मनी आणि युरोप मधल्या अनेक देशात भटकंती झाली. यावर्षी, एप्रिल २०२५ मध्ये पहिल्या अमेरिका भेटीचे योग जुळून आले, त्याबद्दलची ही लेखमालिका !
सकाळी ब्रेकफास्ट करायला गेले, तेव्हा एका अमेरिकन माणसाने गप्पा मारायला सुरुवात केली. Where are you from? या प्रश्नाचं उत्तर बरीच वर्ष बाहेरच्या देशात राहिल्यानंतर एका शब्दात देता येत नाही. मूळ भारतातून पण आत्ता जर्मनीहून आलो असं मी सांगितलं. जर्मनीत बऱ्याच ठिकाणी अमेरिकन आर्मी कॅम्प आहेत, तिथे तो दोन वर्ष होता, त्यामुळे त्या गप्पा झाल्या. रोज ब्रेकफास्ट मध्ये तेच ते प्रकार खाऊन कंटाळा आला होता, त्यामुळे थोडं खाऊन लगेच निघालो आणि १० मिनिटात ठरलेल्या ठिकाणी पोचलो. Antelope canyon - या जागेबद्दल फार उत्सुकता होती. भरपूर पैसे भरून टूर बुक केली होती.
पुन्हा एकदा चेक आऊट करून निघालो. आजही कुणी एक शब्दाने how was your stay? Was everything alright? वगैरे काहीही विचारलं नाही. एकीकडे टॉयलेट मध्ये small टॉक करणारे अमेरिकन भेटले आणि एकीकडे हे असे व्यवसायाचा भाग म्हणून सुद्धा काही इच्छा नसणारे वाटले.
सकाळी उशिरा उठलो, त्यामुळे हॉटेल मध्ये ब्रेकफास्टची वेळ संपली होती. तसंही पुन्हा तेच ब्रेड अंडी खाण्याची इच्छा नव्हती. मग इथे जवळपास काय आहे शोधलं. एक फ्रेंच बेकरी दिसली, तिथे जाऊ असं ठरवलं. पहिल्या ठिकाणी गेलो तर ते बंद होतं, जवळच त्यांची दुसरी शाखा होती असं दिसलं. तिथे आत गेलो तर कुणीच नव्हतं, म्हणजे लोकही नव्हते आणि काउंटर पलीकडे पण कुणीच नव्हतं. दोन मिनिट वाट पाहिली, कुणीच आलं नाही मग आम्हीच बाहेर पडलो.
तंत्रज्ञानाच्या दृष्टीने अत्यंत ऐतिहासिक आणि महत्त्वाचं मानलं जाणारं कोलोरॅडो नदीवर असलेलं हे धरण. सकाळी निवांत उठून निघालो. वेगास पासून अर्ध्या तासाच्या अंतरावर हे धरण आहे, तिथे पोचलो, आधी गाडीची सुरक्षा तपासणी झाली, जी नावालाच होती. पार्किंग मध्ये गेलो तेव्हा cash दिली तर चालेल हे पहिल्यांदा पाहिलं, नाहीतर सगळीकडे कार्डच होते. गाडी पार्क करून त्यांच्या visitor center कडे गेलो. त्यांचे काही टूर आहेत ज्यात पॉवर प्लॅन्ट आणि धरणाचा परिसर दाखवतात. दोन पैकी जी लगेच होती ती बुक करून आम्ही निघालो. आधी एक लहान पाच मिनिटांची फिल्म दाखवली गेली.
खरंतर मुख्य ट्रिप बद्दल मागच्या भागात पूर्ण लिहून झालं, पण एक सगळ्याचा आढावा म्हणून एक शेवटचा भाग लिहावा वाटला म्हणून ही पोस्ट.
पूर्वतयारी मध्ये लिहिलं होतं तसं ही ट्रिप थोडी comfort zone बाहेरची वाटत होती. एवढा लांबचा प्रवास करून जातो आहोत, तर अपेक्षा पूर्ण होतील का? म्हणजे कश्याला एवढा प्रवास करून एवढ्या लांब जायचं? इथेच अजून नवीन ठिकाणी जाऊ किंवा फक्त एखाद्या रिसॉर्ट मध्ये जाऊ हेही आधी वाटलं होतं. पण season, सुट्ट्या, बजेट, आधीच्या ट्रिप कुठे आणि कधी झाल्या आहेत हे बघून मग, अशी एखादी मोठी ट्रिप ठरते आणि सुफळ संपूर्ण होते तेव्हा समाधान वाटतं.
आणि एकीकडे हे असे व्यवसायाचा भाग म्हणून सुद्धा काही इच्छा नसणारे वाटले.