कविता माझा प्रांत नाही. तरीपण एका खोल वेदनेतून हे या फॉर्म मध्ये लिहिलं गेलं. दोन वर्षांपूर्वी लिहिलेलं हे आज काही कारणाने वर आलं. अस्वस्थ वाटतंय !
परकी दुःखं दाराशी येतात तेव्हा हळूच कुरवाळावं
पाहुण्या आलेल्या मांजराला कुरवाळतो तशी.
त्याची पावलं उमटणार नाहीत,नख्या लागणार नाहीत इतपत सलगी करावी...
जिव्हाळ्याच्या आवाजात गुजगोष्टी कराव्या
त्याच्याच आवाजात बोलण्याचे सुख भोगून घ्यावे..
झेपले तर थोडा दूधभात घालावा म्हणजे ते अजून लाडीगोडी लावेल...
कोण कुठले गरीब बिचारे
देवा ! आई गं ! अरेरे ! वगैरे..
मनी साठलेले सुस्काऱ्यांचे घट रिकामे करत
