मुंबई(ने) मेरी जान (ले ली)
मी ते नेलपॉलिशवालं स्थळ पाहिलं. त्या दिवशी राग, नैराश्य, वैताग, त्रास अशा सर्व नकारात्मक भावनाच सोबत होत्या. घरी पोचल्या पोचल्याच मी कधी नव्हे ते वडिलांना उलट बोलले.
“ही असली स्थळं मी पाहणार नाही. कसा होता तो मुलगा?”
“अगं पण तिथे पोचेपर्यंत मला तरी माहित होता का तो कसा आहे ते?”
“वैतागले आहे मी या सगळ्या प्रकाराला.”
“बरोबर आहे तुझं. पण करायचं काय तेही सांग.”
“ते मला माहित नाही. मी आता पुण्याला येणारच नाहीये. किमान १५ दिवस तरी. म्हणजे ही कटकटच नको. मी एकटीनेच राहते. मला नाही पहायची स्थळंबिळं.”
