कविता

आयुष्याचे गाणे

खाऊन एक संतरा
गायला त्यानं अंतरा
मोजताना तालाच्या मात्रा
जाणवला त्याला खतरा

मग,

एकतालाच्या दीडपटीत
भेळ चापली चटपटीत
तान घेऊन येता समेवर
गाडी पकडली लटपटीत

धागीनती नक धीं, धागीनती नक धीं
तिरकीट धा, तिरकीट धा, धीं धीं

दरवाज्याचे कुलुप उघडता
बेसुरल्या ज्या बोल-ताना
फ्रीजचे पाणी पीता पीता
मनी गुंजला गोड अडाणा

सा रे म प, नि म प, सां
सां ध नि प, म प ग म, रे सा

बडा ख्याल मग रंगत जाई
सोबत व्हिस्की आणि चकना
अलंकार एकेक उतरले
होरी, धृपद, धमार, तराणा

नादिरदिरदा नी तदानी तोम, तनन तोम
नादिरदिरदा नी तदानी तोम, तनन तोम

तानपुर्‍याच्या जुळता तारा

कविता:

कविता

लाँग ड्राईव्ह


सोन्याचा गोळा वितळतो काचेवरून
  पसरत हळूहळू डॅशबोर्डवर..
    आपण वळलेले असतो कायमचे दिशा हरवून

सुस्त वळणावरचा गुलमोहर मागे सोडून
  जाळलेल्या शेतांची काळी राख..
    उडत असते त्या गडद मखमली फुलांमागून

उन्हाचे कण उमटतात तुझ्या नाकापासून
  तांबूस सोनेरी केसांपर्यंत..
    माझ्या डोळ्यांचा मध जातो गालावर ओघळून

कविता:

कविता

पुन्हा एकदा

शब्द हरले, पुन्हा एकदा
सूर विरले, पुन्हा एकदा
सख्या तुझ्या मौनापुढे
नाते हरले, पुन्हा एकदा

शब्दाला धार, शब्दाचे वार
निष्प्रभ सारे, पुन्हा एकदा
संपले नाते, वरचढ ठरले
मौन विखारी, पुन्हा एकदा

नात्याच्या या शोकसभेची
चर्चा झाली, पुन्हा एकदा
मूक अश्रू मी ढाळून गेले
अबोल वणवा, पुन्हा एकदा

कविता:

कविता

श्री गजानन जय गजानन

मन मंदिरी पाहतो तुजला
चिंता,व्याधी कशा छळतील मजला
जन मनात 'मंत्र' गाजला
अन् गावे सदैव गजानना -गजानना

कधीही न ठेवी मज उपाशी
तरी खावे खावे काय अहर्निशी
एकवेळ राहून पहावे उपवासी
अन् गावे सदैव गजानना- गजानना

अनावर दु:ख कैसे साहावे, कोणास सांगावे
जगभर पसरावे,हसेच व्हावे
देवा गुरुराया तुला तर सारेच ठावे
म्हणून गावे सदैव गजानना- गजानना

गाता गाता शेगावासी जावे
संत- सज्जनांचे दर्शन घ्यावे
आर्त प्रार्थना करता डोळे भरून यावे
अन् गावे सदैव गजानना -गजानना

कविता:

कविता

साक्षात्कार

मळभ सरले दाटलेले, आभाळाच्या अंगणी
बरसून झड गेली, लुकलुकली शुक्राची चांदणी

कोलाहल भावबंधनांचा, दूर मागे राहिला
सुटला रेशमी गुंता, कल्लोळ हृदयीचा थांबला

डोहात शांततेच्या खोल, सावकाश उठले तरंग
साद कानी ओमकाराची, जसा राउळीचा घंटानाद

विराट अन अथांग मनाचा, शुद्ध झाला आरसा
साठले ब्रह्मांड हृदयी, साक्षात्कार हा चिरंतनाचा

कविता:

कविता

अश्या या पावसात तू असावंस..

अश्या या पावसात
तू असावंस
हातात हात घेऊन फक्त
काहीच न बोलता

पावसाची रिमझिम
झाडांची एकेरी शीळ
रात्रीचं गडद आकाश
झुळुझुळू वाहणारे
नवे ओहोळ, नुकतेच जन्मलेले ,
सुसाट वारा सुटल्यावर
झाडांचे आवेगाचे नृत्य
आणि मग थोडी शांतता
निथळलेले थेंब झेलत
अलगद यावी
तुझ्यात – माझ्यात .

कविता:

कविता

सौन्दर्य

सौन्दर्य .................

हरिणीसारखे डोळे तुझे
नेत्रांजन लावत जा
मोत्यासारखे दात तुझे
क्लोजअप ने घासत जा

सुवर्णकांतीच अंग तुझं
साबणाने कोणत्या धुशील
संतूर लक्स रेकसोना
कि कॅमे वापरशील

त्वचा तुझी खासच गडे
कोल्ड क्रीम लावून जप
सर्दी पडश्यावर उपाय एकच
तो म्हणजे विक्स वेपोरब

पाय जप भेगांपासून
लखानि वापरत जा
भेगा पडल्याचं जर कधी
तर क्रॅक क्रीम लावून पहा

पण सखे हे क्षणभंगुर सौन्दर्य
खरंच का महत्वाचं
तुझं मनच नसेल सुंदर
तर ते शरीर काय कामाचं

जाताना जाणारा प्रत्येकजण
हे जपलेलं शरीरच घेऊन जातो
मनाचा मोठेपणा जाणलेला

कविता:

कविता

सांज-केशर

समुद्रकिनारी मी वाळूवर
विचारात मन, नजर पाण्यावर
सांध्यचाहूल उमटे लाटांवर
केशर-शिंपण जळास्थळावर ||

गर्द केशरी सूर्य क्षितिजावर
केशर पाउली आली सांज नभावर
केशर शेला पांघरून सर्वांगावर
केशर गोंदण करीत तनामनावर ||

अशी घेई सांज केशर-विळख्यात
दिसभरीचा शीण बांधून पदरात
शांत रम्य निशेच्या स्वागता जणू
निसर्ग गातसे ही नांदी सुरात ||

जळात केशर - नभात केशर
नारळीच्या झावळीत केशर
उगवत्या चंद्रकोरीत केशर
शंख-शिंपल्यांच्या नक्षीतही केशर ||

कविता:

कविता

ओह जॅकरांडा!

हळुवार पावलांनी, हात मागे बांधून
हळूच गुरफटून येतो सावळा संधिकाल..

तेव्हाच होते मऊ निळसर उधळण,
काळ्या तप्त डांबरी सडकेशेजारी
त्या मग्न उभ्या, फुलोरल्या जॅकरांडाखाली..

आठवांचे मळभ साचते कणाकणाने
नेणिवेत उमलू पाहणारा रजनी गंध..

चोरट्या इवल्या भेटीतून सजलेला मधुमास,
तप्त श्वासांची तरंगती गुलाबी कुजबुज
त्या मग्न उभ्या, फुलोरल्या जॅकरांडाखाली..

मी टक लावून पहाते अंधाराच्या पलीकडे
मळलेली जुन्या ओळखीची वाट..

कदाचित तूही येशील असाच अवचित,
मी मलाच उधळून दिल्यानंतर
त्या मग्न उभ्या, फुलोरल्या जॅकरांडाखाली..

कविता:

कविता

विदेही

कितीदा साद घालतं
माझं माणूसपण मला
कधी ममतेचा पूर घेऊन
कधी स्वार्थाचा सूर घेऊन
कधी गर्वाचा विखार होऊन
तर कधी अश्रूंचा मोतीजाळ घेऊन

पण माझ्यातलं विदेहीपण
मात्र नेहेमीच असतं जागृत
ते नेहेमीच असतं न बदलणारं
शांत, स्थितप्रज्ञ तरीही जाणतं
नसानसांतून खेळल्या जाणाऱ्या
ह्या चैतन्याच्या रंगपंचमीला
नेहेमीच साक्ष असं

बघत असतं ते सतत
ह्या चैतन्याच्या नवरुपांना
पण त्यात ते रंगून मात्र जात नाही
सतत जागृत असणं
हाच त्याचा गुणधर्म
काहीच सांगत नाही,
बोलत नाही ते कधी आपणहून

मलाच पण जाणवतं ते कधी
एकदम असं
कधी कवितेच्या फुटक्या तुकड्यातून
तर कधी काळोख्या
गाभाऱ्याच्या मंद तेजात

कविता:

कविता

मैत्रीण

कविता

आयुष्याचे गाणे

कविता:

लाँग ड्राईव्ह

कविता:

पुन्हा एकदा

कविता:

श्री गजानन जय गजानन

कविता:

साक्षात्कार

कविता:

अश्या या पावसात तू असावंस..

कविता:

सौन्दर्य

कविता:

सांज-केशर

कविता:

ओह जॅकरांडा!

कविता:

विदेही

कविता:

पाने

गमभन

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

कविता:

पाने

गमभन

सदस्य आगमन