भजन
उठा उठा सकलजन
आळवू या गजानन
गण गण गणात बोते
चला गाऊया भजन

जागवून जगताला
भास्कर आनंदी झाला
गण गण गणात बोते
रंग चढला भजनाला

जागता किलबिलती हे द्विजगण
कि करती नामस्मरण
गण गण गणात बोते
गाता जाईल द्वाडपण

सांगे हिरवागार तरुवर
शिष्यभार गुरूंवर
गण गण गणात बोते
मना आवर,धावा कर

संताचा लागला लळा
तोची पाठीराखा होई बाळा
गण गण गणात बोते
फुलवू भक्तीचा मळा

विजया केळकर ____

कुंचल्यातून रेखाटलेस तू मला जेव्हा
रंगही सजीव झाले खरे तेव्हा

कुंचल्यातून झरता ते ओघळते रंग
आकारलेस प्रत्यही तू अंग-अंग

आनंदालास पाहून तू , रेखिलेली कलाकृती
अभिमानी तुझ्या मनाला , शिवलीच नाही माझी प्रकृती

चित्र जाहले अनुपम मात्र छटा एक राहिली
अंतरंगी भेदून माझ्या जी अभंग वाहिली

अज्ञातच राहिलास तू कोरडा चित्रकार
तुला कसले कळणार अंतरंग नि कसला आकार

चित्र जमले खरे तुला , वेदना अस्पर्श राहिली
अंतरंगी उमळती ज्वाला , दिठीपार ना तू पाहिली

कसला धरतोस अभिमान निर्जीव कलाकृतीचा
कुंचल्यात नाहीच सामावणार हा पदर शतवृत्तींचा

धजू दिलास कुंचला अन रेखिले अवचित मला जरी

जुनाट समाधिस्थ
     निळसर सुस्त शिखरे
          तापून लालभडक झाली तेव्हा,

निरभ्र नभाचे किनारे
      हळूहळू पेट
           घेऊ लागले तेव्हा,

लोहाराचा भाता फुलून
       अग्निफुलांचा
            पाऊस पडू लागला तेव्हा,

करपट धुराचे लोळ
        स्वच्छ ढगांना खाऊन
             ढेकरा देऊ लागले तेव्हा,

हिरवे जिवंत रान
        भान विसरून
             राखेत उडून जाऊ लागले तेव्हा,

कपारींना जाग येऊन
         आवाजाचे कोलाहल
              उतू जाऊ लागले तेव्हा,

ओलसर शेवाळलेली जमीन
         रुसून एकेका भेगेत
              लुप्त होऊ लागली तेव्हा,

ती एकटीच न्याहाळते क्षितिजावरले
आठवणींचे मूक काचेरी पक्षी..

कधी होते हिरव्याजर्द पानी लपलेले इवले घरटे
कधी त्यातून दिसे वर मेघांची निळसर नक्षी

कधी चोच वासुनी उधळे भंडाऱ्यागत भूक
कधी भरपेट सुस्त गुलबक्षी निद्रा मूक

कधी हिंदकळणारे काळे-कबरे वादळ
कधी डुचमळणारे किर्र रातीचे काजळ

कधी उगवतीला पसरेे सोनसळी मोहळ
कधी झुळझुळले नीलमण्यांचे ओहळ

कधी मुलायम शुभ्र पंखी लाभले बळ
कधी मोकळ्या झेपेत असे थरारती पानगळ

ती एकटीच न्याहाळते क्षितिजावरले
आठवणींचे मूक काचेरी पक्षी..