शाळेत असल्यापासून कुंभारकामाबद्द्ल,त्यातल्या त्यात चाकावर मडकी बनवायचे एक सुप्त आकर्षण होते. अगदी बारावीतही एखादा क्लास आहे का असा शोध घेतल्याचे आठवते.
पहील्यादी असा चान्स मिळाला तेव्हा २ वर्षाचे एक आंणि २ महीन्याचे एक अशा दोन पोरांना आई व नवर्यावर टाकून थोडे शिकून घेतले. पण चाकाला हात काही लागला नव्हता. एक बिघडलेला मिक्सर पॉटरी व्हील बनवायला ६-७ वर्ष सांभाळला होता. :-)
मायबोलीवर मिनोती आणि रुनी पॉटरचे धागे बघून अजून आग लागली होती. :-)
ऑफिसातला एक नेहमीचा दिवस . कटकट करणारे सीनियर्स , नेहमीच्या डेडलाईनची रडारड , एसीची गोठलेली हवा , या सर्वात डोक्यात प्रश्नांचं भेंडोळ जमलेल असताना चेहऱ्यावर दिसू न देण्याची कॉर्पोरेट कसरत करत असलेले आपण . एका क्षणी डोक्यातल काहूर चेहऱ्यावर पसारायला सुरुवात होते. स्क्रीन धूसर दिसू लागते . डोळे जड होतात . पटकन फ्रेश होऊन येण्याच्या नावाखाली पाऊले वॉशरूमची वाट चालू लागतात . पण तिथून येऊनही काही होत नाही . सुरुवातीचं लो फिलिंग आता सिंक होऊनच थांबणार काय इतपत प्रकरण येतं .
मु: त्वरा करा! शेवटचे दोनच आठवडे!
ब. आठवडाभर नुस्ता आराम केलाय, आता करा लगबगीनं.. :waiting:
मु: आराम नाही, केलेत रे ते सपाट पाव की काय. पण कोणाला रेसिपी, फोटो टाकायला वेळ झालेला नाही!
ब: तुला काय म्हाईत?!
मु: मला माहिताय, बघ आता येतील रेसिप्या, आणि अजून एप्रिल एन्डपर्यंत वेळ आहे की!
बः बर, मग आता आपण लवकरच गाशा गुंडाळू, फार पकवाया नको!
मु: अरे पण ते शेवटच्या दोन आठवड्यांचं काय ते सांग की!
बः काय नाही नुसती उलटापालट!
मु: म्हणजे?
बः म्हंजे असं बघ.. आधी हिरव्या रंगाचं पेय केलं ना? आणि लाल चट्ण्या, कोशिंबीरी, लोणची?
मु. हां
बः मग आता उलट करायचं!
२ हिरवी सफरचंदे (ते ग्रॅनी स्मिथ वगैरे हिकडे मिळत नाही त्यामुळे काय कळत नाही.) बाजारात एकच प्रकारची ठेवलेली असतात. ती उचलून घेऊन यायची. आंबट नसतील तर खायची नायतर लोणचे करून टाकायचे असा साध खाक्या आहे). तर हिरव्या स.चं च्या (फारच बुवा मराठी नाव मोठे) फोडी करून घ्यायच्या हव्या तशा.
केप्र/काटदरे/प्रवीण/बेडेकर चा तयार कैरी लोणचे मसाला(आपली, आपल्या मातेची लॉयल्टी कोणावर असेल त्या प्रमाणे). हा पण आपल्या तिखट खायच्या वकुबाप्रमाणे.
१/२ चमचा काश्मिरी लाल तिखट (हे स. चं चा मू़ळ हिरवा रंग राहून न द्यायचे काम करते.)
मीठ चवीप्रमाणे
गूळ हवा असल्यास. घालून आणि न घालता दोन्ही बरे लागते.
ही semi homemade रेसिपी आहे. पिझ्झा बेस म्हणून वापरायला वेगवेगळे फ्लॅटब्रेड्स मिळतात. अगदी नान-पिझ्झासुद्धा ऐकला/खाल्ला असेल. तर असा तयार फ्लॅटब्रेड वापरुन हा पिझ्झा करायचा.
आमच्या इथे ब्रुकलीन ब्रेड म्हणून एक whole wheat लांबट आयताकृती फ्लॅटब्रेड मिळतो. त्याच्यावर आवडती टॉपिन्ग्स घालून बनवलेला हा पिझ्झा-
साहित्य-
१ फ्लॅटब्रेड
१ पिवळा बेल पेपर
१ केशरी बेल पेपर
(रंगीत पेपर्सची बॅग मिळते त्यातलय छोट्या वापरल्या तरी चालतील)
१ वाटी अननसाचे तुकडे
१ वांगी वांग्याचे तुकडे (पातळ काप)
रेड पेपर फ्लेक्स
ईटालियन सीजनिन्ग
गार्लिक पावडर
सी सॉल्ट
ऑलिव्ह ऑइल
येत्या आठवड्यात पूर्ण कुटुंबासमवेत गावाला जाणार आहे. (माझं गाव रायगडमध्ये माणगाव). गावी २ दिवसांच काम आहे. ते झाल्यावर कुठेतरी २ दिवस भटकायचं प्लान करतेय. कुटुंबामध्ये आम्ही ३ बहिणी, भाऊ, आई आणि बहिणीचा लहान मुलगा (वय वर्ष ४) आहोत.
एक ठिकाण short लिस्ट केल आहे, ते म्हणजे दिवेआगर. अलिबाग गेल्या सुट्टीत फिरून झाला आहे. तर तुमच्यापैकी कोणाला तिथल्या पर्यटन स्थळांबद्दल माहिती असल्यास जरूर सांगावी. तसेच राहण्याची सोय, जेवण वगैरेचा अनुभव असल्यास जरूर सांगावे.
बर्याच मैत्रीणींना माहीत असेलच तरीपण परत एकदा सांगते.
मध्यंतरी आं.जा वरील एका पोस्टने आमचे डोके सटकले. तर ते सटकलेले डोके ताळ्यावर आणण्यासाठी केलेले प्रयत्न...
मुंबईच्या ट्रेन मध्ये लेडीज डब्यात दुनियाभरच्या लेडीज ना आवश्यक अशा गोष्टी विकायला येतात. अगदी पायाच्या नखांपासून डोक्याला लावायच्या क्लिप्स पर्यत. मी सतत नेलपेंट्स / कानातले/अंगठ्या / रुमाल्स / केसांनच्या क्लिप्स अशा गोष्टी नेहमीच लेडीज डब्यातूंनच खरेदी केल्या आहेत . त्यात विशेष अस काही नाही.
जराजराशी सैल होऊ दे बोटांच्या गाठींची गुंफण..
जराजरासेे पुसून टाकू पाठीवरचे हलके गोंदण..
जराजराशी शांत होऊ दे कुंडलिनीची अलगद थरथर..
जराजरासे वाफ होऊ दे केसांवरचे गंधित दहिवर..
जराजरासा खुडून टाकू उरात भरला उनाड वारा..
जराजरासा उतरून देऊ देहावरचा मोरपिसारा..
जराजरासे हटव तुझे ते, पायांवरचे पाय आर्जवी.
जराजराशी फिकट होऊ दे ओठांवरची मोहमाधवी.
जराजरासे पुन्हा येऊ दे मला नियंत्रण श्वासांवरचे..
जराजरासा दृष्टीआड हो, राज्य त्यागुनि प्राणांवरचे..
